* هنگامی   که حضرت آدم   علیه السلام به  عرش نگاه  کرد و نامهای پنج  تن  از آل  عبا  را دید  جبرئیل  آنها  را به او  معرفی کردو گفت :  برای  اینکه  توبه ات   قبول  شود  این  مطالب را بگو  ((  یا حَمیدُ بِحقّ محمّد وَ یا عالِیُ بِحقّ  علی  و  یا  فاطرُ  بِحقّ  فاطمه وَ  یا   مُحسِنُ  بِحقّ الحَسن  وَ  یا قَدیم الاِحسان بِحقّ  الحُسین )) .

هنگامی  که  حضرت  آدم   علیه السلام پنجمین  نام آل عبا  را به زبان آورد  ،  از گونه هایش اشک سرازیر شد و قلب او اندوهگین گردید و گفت : چرا یاد و نام پنجمین را به زبان آوردی قلبم را آزرده میکند  و اشک از دیدگانم جاری میشود ؟

در  این   موقع  جبرئیل شروع  به نوحه  سرایی  درباه ی  مصائب  امام حسین علیه السلام کرد و  آدم  علیه السلام به همراه  فرشتگان همگی گریستند . جبرئیل گفت : بر فرزندت حسین علیه السلام در راه حق و عدالت  ،  مصیبتی فرود  می آید که همه مصائب ، در برابر آن کوچک است .

حضرت آدم علیه السلام پرسید : آن مصیبت چیست ؟

جبرئیل گفت  :  او تنها و غریبانه  و بدون هیچ  یار و یاوری  ،  و با لب تشنه  به  شهادت  می رسد  .  ای  کاش  امام  را   در  سرزمین   کربلا میدیدی که از شدّت  تشنگی  فریادش  به آسمان  بلند بود  اما  کسی جز شمشیرها به کمک او نمی شتافتند . سر او را از قفا بریدند و خیمه ها و حرم او را  غارت کردند  و  سر مقدّس او و اصحاب و  یارانش به همراه بانوان حرم ، در شهرها می گردانند .*